متا اپلیکیشن «استوریکیت» را برای قصههای شبانه هوش مصنوعی آزمایش میکند
متا با اپلیکیشن StoryKit به والدین امکان میدهد بدون نوشتن هیچ کلمهای، قصههای شخصیسازیشده برای کودکان تولید کنند. اما پرسش اصلی این است که آیا این فناوری میتواند جایگزین تخیل انسانی و لحظات باارزش قصهگویی سنتی شود؟
متا اپلیکیشن «استوریکیت» را برای قصههای شبانه هوش مصنوعی آزمایش میکند
شرکت متا به تازگی اپلیکیشنی آزمایشی به نام StoryKit را در برخی کشورها عرضه کرده است که با استفاده از هوش مصنوعی، داستانهای کودکان را با شخصیتها، صحنهها و موسیقی دلخواه تولید میکند. اما آیا این فناوری میتواند جایگزین قصهگویی سنتی و لحظات باارزش میان والدین و فرزندان شود؟
سالهاست که قصهگویی یکی از قدیمیترین هنرهای بشری به شمار میرود؛ از افسانههای کهن ایرانی گرفته تا داستانهای مدرن، والدین همیشه با تکیه بر تخیل خود، فرزندانشان را به دنیایی از رؤیاها میبردند. حالا متا با معرفی یک ابزار هوش مصنوعی، میخواهد این وظیفه را به الگوریتمها بسپارد.
بر اساس گزارشی که امروز در تککرانچ منتشر شد، اپلیکیشن StoryKit متا به والدین این امکان را میدهد که بدون نوشتن حتی یک کلمه، داستانهای شخصیسازیشده برای فرزندان خود بسازند. کافی است از اسباببازی یا عروسک مورد علاقه کودک عکس بگیرند، فضای داستان را توصیف کنند و یک درس اخلاقی مانند مهربانی یا شجاعت انتخاب کنند تا هوش مصنوعی داستانی کامل همراه با موسیقی متن تولید کند. در توضیحات اپاستور این اپلیکیشن آمده: «شما حتی نیازی به نوشتن یک کلمه هم ندارید.»
این اپلیکیشن نخستین بار توسط وبسایت 9to5Mac در فروشگاه اپل مشاهده شد و متا در گفتوگو با تککرانچ تأیید کرد که در حال آزمایش آن در کشورهای منتخب است تا واکنش والدین را بسنجد. سخنگوی متا این اپ را یک ابزار خلاقانه برای ساخت کتابداستانهای تخیلی و شخصیسازیشده توصیف کرده و گفته که دارای فیلترهای ایمنی هوش مصنوعی است، هیچ ویژگی شبکه اجتماعی ندارد و استفاده از آن تنها برای کاربران بالای ۱۸ سال مجاز است.
اگرچه StoryKit ممکن است در نگاه اول جذاب به نظر برسد، اما پرسشهای مهمی را مطرح میکند. آیا سپردن قصهگویی شبانه به یک ماشین، خلاقیت کودکان و پیوند عاطفی میان والدین و فرزند را تضعیف نمیکند؟ منتقدان معتقدند متا با این کار یکی از انسانیترین لحظات زندگی را به فرایندی مکانیکی تبدیل میکند؛ فرایندی که پیشبینیپذیرترین پاسخ را به یک درخواست تولید میکند و جایی برای بداههگویی و شوخیهای خلاقانه باقی نمیگذارد.
از سوی دیگر، نمیتوان انکار کرد که زندگی پرمشغله امروزی والدین را تحت فشار گذاشته و بسیاری از آنها ممکن است از چنین ابزاری استقبال کنند. با این حال، تجربه نشان داده که ایدههای مشابه متا، مانند ژنراتور دیپفیک اینستاگرام یا «عینکهای فضول»، بیشتر با واکنشهای منفی روبرو شدهاند.
برای خوانندگان ایرانی، این موضوع ابعاد ویژهتری هم دارد. فرهنگ ایرانی با گنجینهای غنی از قصهها و افسانهها، همواره بر نقل شفاهی داستانها تأکید داشته است. از قصههای «شاهنامه» گرفته تا لالاییهای مادرانه، تخیل و صمیمیت بخش جداییناپذیر این سنت بودهاند. اگرچه دسترسی به چنین اپلیکیشنهایی در ایران ممکن است با محدودیتهایی همراه باشد، اما رواج گسترده ابزارهای هوش مصنوعی میتواند به تدریج الگوهای تربیتی را تغییر دهد. شاید بهتر باشد به جای جایگزینی کامل، از این فناوریها به عنوان مکملی برای غنیتر کردن تعاملات خانوادگی استفاده کنیم.
در نهایت، انتخاب با ماست: میتوانیم اجازه دهیم هوش مصنوعی قصههای شبانه را برای فرزندانمان بنویسد، یا همچنان با تکیه بر خلاقیت انسانی، خاطراتی ماندگار بسازیم.