ترفند جدید در برابر هوش مصنوعی: اسمم را «رضایت نمی‌دهم» گذاشتم

در دنیایی که اپلیکیشن‌های یادداشت‌برداری مبتنی بر هوش مصنوعی به سرعت در حال فراگیر شدن هستند، یک سرمایه‌گذار خطرپذیر راهی خلاقانه برای محافظت از حریم خصوصی خود پیدا کرده است: او در جلسات زوم، نام خود را به «جرمی لوین، رضایت به ضبط و یادداشت‌برداری نمی‌دهم» تغییر داده است. این ترفند ساده ولی بحث‌برانگیز، واکنشی است به روند رو به رشدی که در آن تقریباً هر مکالمه‌ای می‌تواند بدون اطلاع طرف مقابل ضبط و تحلیل شود.

به گزارش تک‌کرانچ (TechCrunch)، این حرکت از سوی جرمی لوین، یکی از سرمایه‌گذاران مطرح، در واکنش به افزایش استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی برای رونویسی و خلاصه‌سازی خودکار جلسات صورت گرفته است. او این رفتار را «از نظر اجتماعی غیرقابل قبول» می‌داند و معتقد است که ضبط دائمی گفتگوها، مکالمات خودجوش و صمیمانه را کاملاً از بین می‌برد.

همه جا در حال ضبط شدن است!

طی یک سال گذشته، اپلیکیشن‌های زیادی برای یادداشت‌برداری خودکار با کمک هوش مصنوعی به بازار آمده‌اند؛ از Otter.ai گرفته تا Fireflies و Granola. این ابزارها می‌توانند مکالمات را به متن تبدیل کنند، نکات مهم را استخراج کنند و حتی میزان مشارکت افراد در بحث را تحلیل نمایند. بسیاری از کاربران ایرانی نیز حالا با این ابزارها آشنا هستند و برخی از نسخه‌های رایگان یا مشابه آن‌ها استفاده می‌کنند.

اریک بان، یکی دیگر از سرمایه‌گذاران، به وال استریت ژورنال گفته است که دیگر به طور پیش‌فرض فرض می‌کند جلساتش با بنیانگذاران استارتاپ‌ها ضبط خواهد شد، حتی قبل از آنکه گوشی روی میز بگذارد. یک بنیانگذار زن نیز فاش کرده است که بیشتر قرارهای عاشقانه‌اش را با اپلیکیشن Granola ضبط می‌کند و سپس متن پیاده‌شده را به کلود (Claude) می‌دهد تا تحلیل کند که آیا می‌توانست «همدل‌تر یا جذاب‌تر» باشد و چه کسی بیشتر صحبت کرده است.

مرز باریک حریم خصوصی

ترفند آقای لوین فقط یک شوخی نیست؛ این یک پرچم قرمز برای بحث جدی‌تر درباره حریم خصوصی و رضایت در عصر هوش مصنوعی است. کارشناسان حقوقی هشدار می‌دهند که ضبط مخفیانه مکالمات در بسیاری از کشورها، از جمله ایران، غیرقانونی است و می‌تواند عواقب قانونی داشته باشد. با این حال، بسیاری از این اپلیکیشن‌ها به صورت خودکار شروع به ضبط می‌کنند و کاربران ممکن است فراموش کنند که به دیگران اطلاع دهند.

اما یک پرسش مهم دیگر هم وجود دارد: اگر هر جلسه کاری، هر گپ کوتاه کنار آبسردکن، و حتی هر قرار عاشقانه‌ای ضبط و خلاصه شود، واقعاً چه کسی وقت می‌کند همه آن‌ها را بخواند؟ آیا این «زباله‌دان صوتی» از مکالمات، در نهایت به انبوهی از داده‌های بی‌فایده تبدیل نمی‌شود که هیچ‌کس فرصت مرورشان را ندارد؟

درس‌هایی برای کاربران ایرانی

در ایران نیز با افزایش استفاده از پلتفرم‌هایی مانند زوم، گوگل میت، و حتی واتساپ برای جلسات کاری و شخصی، موضوع ضبط خودکار جلسات اهمیت پیدا کرده است. اگرچه بسیاری از ابزارهای پیشرفته یادداشت‌برداری هوش مصنوعی به دلیل تحریم‌ها در دسترس نیستند، اما نسخه‌های مشابه و ربات‌های تلگرامی تا حدی این کار را انجام می‌دهند. آگاهی از اینکه دیگران ممکن است بدون رضایت شما جلسه را ضبط کنند، می‌تواند روی رفتار و گفتارتان تأثیر بگذارد.

راهکارهایی مانند درخواست صریح برای عدم ضبط، یا حتی تغییر نام نمایشی مشابه کاری که جرمی لوین کرده، می‌توانند به عنوان یک یادآوری عمل کنند. اما مهم‌تر از آن، فرهنگ‌سازی درباره احترام به حریم خصوصی و جلب رضایت قبل از ضبط است. در غیر این صورت، ممکن است در دنیایی زندگی کنیم که هیچ مکالمه‌ای واقعاً خصوصی نباشد — و این آینده‌ای نیست که بسیاری از ما خواهان آن باشیم.